Aller au contenu

Tåtî l’ pèriquî/Ake III, Sinne IV

Èn årtike di Wikisource.
Ake III, Sinne IV
rortografiaedje da Jean Haust
Tåtî l’ pèriquî, 1934 (rortografiaedje)
Ake III, Sinne IV

         TÅTÎ (tot loukant ènn’aler Pènêye).
Quél èmîssé pindård ! I m’ flaîre dèdja… Al bone,
Dji creû qu’i n’ magn’rè måy on stî d’ sé è m’ mohone :
I sût s’ soûr tot costé : v’ dîrîz saint Rok èt s’ tchin.
O ! l’ laîd djubèt d’ potince ! Mins s’ soûr, c’è-st-ine bèle djint.
835 Avou sès noûvès hårs, èlle èst èst vrêyemint nozêye.
Ossu, djèl veû vol’tî : èlle èst si binamêye !
Dji veûrè ‘ne gote pus tård, qwand dji sèrè marié,
Si dj’ vou fé, come lès ritches, ine crapaude so l’ costé …
Anfin, dj’ veûrè çoula. Mins låvå qui faît-èle,
840 Èl plèce dè ramonter po v’ni dîre qué novèle ?
         (So l’ pas-d’-gré.)
Adélaïte ! hê-la, Adélaïte !… Gètru !
                     DJÈTROU (låvå).
Oyi, maîsse.
                 TÅTÎ (a pårt, tot måva).
             Nom di hu !